Wanneer de avond over de Besthmenerberg valt, lopen de bezoekers vanuit hun tenten naar een open plek in het bos. Daar brandt het grote kampvuur, een traditie die al tijdens het eerste Sterkamp van 1924 was ontstaan. Duizenden mensen kunnen zich rond het vuur verzamelen. Er wordt gezongen, soms klinken Indiase liederen en mantra’s, en daarna wordt het stil. Krishnamurti staat op en begint te spreken.
De lezingen vormen het hart van de Sterkampen. Krishnamurti spreekt niet alleen ’s avonds bij het vuur. Overdag zijn er bijeenkomsten en toespraken in de grote lezingentent, die plaats biedt aan duizenden bezoekers. Tijdens het Sterkamp van 1929 begint een dag bijvoorbeeld met meditatie, gevolgd door een lezing van Krishnamurti om elf uur. Na het avondeten verzamelt het kamp zich opnieuw voor zijn toespraak bij het vuur.
Veel bezoekers komen naar Ommen in de overtuiging dat Krishnamurti de toekomstige Wereldleraar is. Die verwachting is sterk aangemoedigd door de theosofische beweging en Annie Besant, die Krishnamurti vanaf zijn jeugd onder haar hoede heeft genomen. Rond hem is de internationale Orde van de Ster opgebouwd.
Maar terwijl de Sterkampen steeds groter worden, verandert Krishnamurti’s eigen denken. De dood van zijn broer Nitya in 1925 speelt daarin een belangrijke rol. Steeds sterker verzet hij zich tegen de verering van zijn persoon en tegen het idee dat iemand een geestelijke autoriteit nodig heeft om tot waarheid te komen.
Dat is ook in zijn toespraken in Ommen te horen. De mensen komen om naar een leraar te luisteren, maar die leraar vertelt hun steeds nadrukkelijker dat ze zelf moeten onderzoeken en niemand blindelings moeten volgen. Geen organisatie, religie of goeroe kan een mens de waarheid geven.
Daarmee ontstaat een opmerkelijke tegenstelling. Terwijl duizenden mensen naar Ommen reizen om Krishnamurti te volgen, begint hij juist het volgen zelf ter discussie te stellen.
Op 3 augustus 1929 trekt hij daaruit tijdens het Sterkamp een radicale consequentie. Krishnamurti heft de Orde van de Ster op.