Een beslissend verlies 

In november 1925 gebeurde wat Krishnamurti het meest vreesde. Terwijl hij per schip onderweg was naar India, ontving hij het bericht dat Nitya in Californië aan tuberculose was overleden. Hij was slechts 27 jaar oud.

Krishnamurti was ontroostbaar. Zijn broer was niet alleen zijn beste vriend geweest, maar ook de persoon die hem vanaf zijn jeugd door de uitzonderlijke omstandigheden van zijn leven had begeleid.

Het overlijden was bovendien een zware slag voor zijn vertrouwen in de theosofische verwachtingen. Binnen de beweging was hem de indruk gegeven dat Nitya beschermd zou worden en een belangrijke rol zou blijven vervullen in zijn toekomstige werk. Die zekerheid bleek ongegrond.

De dood van zijn broer vormde een van de belangrijkste keerpunten in Krishnamurti's leven. Hij moest leren zelfstandig te leven, zonder de persoon die hem altijd had gesteund. Na een periode van intense rouw veranderde zijn houding. Hij begon sterker afstand te nemen van geloofssystemen, geestelijke autoriteiten en beloften over een hogere bestemming. Zijn persoonlijke verlies droeg bij aan zijn overtuiging dat mensen de werkelijkheid onder ogen moeten zien zonder zich vast te klampen aan geruststellende verwachtingen.