In 1922 reisden Krishnamurti en zijn broer naar Californië. Nitya leed aan tuberculose en hoopte dat het droge klimaat van de Ojai-vallei zijn gezondheid zou verbeteren. De omgeving maakte grote indruk op Krishnamurti. Hij voelde zich aangetrokken tot de bergen, de stilte, de bomen en het landschap. Ojai zou gedurende de rest van zijn leven een bijzondere plaats voor hem blijven.
In augustus 1922 maakte hij daar een reeks intense lichamelijke en geestelijke ervaringen door. Hij had zware pijnklachten en beschreef momenten van een ongewoon helder bewustzijn. Mensen uit zijn omgeving spraken over een spirituele transformatie. Deze gebeurtenissen werden later bekend als 'het proces'.
Over de precieze aard ervan bestaat geen zekerheid. Sommige betrokkenen zagen er een mystieke ervaring in, terwijl anderen wezen op de lichamelijke en psychologische aspecten. Voor Krishnamurti zelf waren de gebeurtenissen diepgaand, maar hij probeerde ze later niet als een bovennatuurlijk bewijs van zijn bijzondere positie te presenteren.
In dezelfde periode groeide zijn zelfstandigheid. Hij begon steeds vaker vanuit zijn eigen ervaringen te spreken, in plaats van uitsluitend de ideeën van de theosofische beweging te herhalen. De gezondheid van Nitya bleef ondertussen een voortdurende bron van zorg. Krishnamurti was sterk afhankelijk van zijn broer, zowel emotioneel als praktisch. Het vooruitzicht hem te verliezen was nauwelijks voorstelbaar.