Vanaf 1945 reisde Krishnamurti opnieuw voortdurend tussen India, Europa en Amerika. Zijn leven kreeg een vast ritme van toespraken, gesprekken en perioden van rust. Hij verbleef regelmatig in Ojai, maar ook in India en Engeland. Zijn bekendheid groeide buiten de oorspronkelijke theosofische kring.
Hij ontmoette schrijvers, wetenschappers, psychologen, religieuze vertegenwoordigers en politieke denkers. Daarbij ging het hem niet om bekendheid of maatschappelijk aanzien, maar om gesprekken over het menselijk bestaan.
Hoewel Krishnamurti vaak als een geestelijk leraar werd beschouwd, bleef hij die benaming afwijzen. Hij wilde niet dat mensen zijn uitspraken als onaantastbare waarheden beschouwden. Zijn persoonlijkheid kende verschillende kanten. In openbare gesprekken kon hij ernstig, scherp en confronterend zijn. In kleinere kring werd hij ook beschreven als vriendelijk, humoristisch en geïnteresseerd in gewone dagelijkse gebeurtenissen.
Hij had een grote liefde voor de natuur, schoonheid en stilte. Zijn belangstelling voor het leven ging verder dan uitsluitend geestelijke vraagstukken.